Prywatyzacja nieruchomości przyjętych ustawą nacjonalizacyjną

Data publikacji: marzec 2008, źródło: Nieruchomości, C.H. Beck, autor: Dr Tomasz Filipowicz


Przejęcie przez państwo na własność przedsiębiorstwa, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 3.1.1946 r. o przejęciu na własność państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy, nie obejmowało przejęcia własności nieruchomości włączonej do tego przedsiębiorstwa, która nie należała do przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osoby trzeciej. Powyższa teza została przyjęta w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.11.2007 r. (I OPS 2/07).

Rys historyczny

Postanowieniem NSA z 28.6.2007 r. (I OSK 1222/06), Sąd ten wystąpił o rozstrzygnięcie przez skład 7 sędziów zagadnienia prawnego, które powstało w toku rozpoznawania sprawy ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27.4.2006 r. (IV SA/Wa 71/06) w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia w przedmiocie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego znacjonalizowanego przedsiębiorstwa.

Minister Przemysłu i Handlu orzeczeniem wydanym na podstawie art. 2 ustawy z 3.1.1946 r. o przejęciu na własność państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. R.P. Nr 3, poz. 17 ze zm.), tzw. ustawy nacjonalizacyjnej, orzekł o przejściu na własność państwa przedsiębiorstwa, a następnie Minister Przemysłu Spożywczego i Skupu orzekł o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego tego przedsiębiorstwa, stwierdzając, że nieruchomości stanowiące części składowe tego przedsiębiorstwa, przechodzą na własność państwa, łącznie z nieruchomościami zapisanymi w księdze wieczystej jako własność poprzedników prawnych skarżących.

W wyniku rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu, wniesionego przez skarżących, którzy podnosili, że parcele stanowiące własność poprzedników prawnych (właścicieli), zostały włączone do przedsiębiorstwa w okresie okupacji (po 1.9.1939 r.) bez tytułu prawnego – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją odmówił stwierdzenia nieważności tego orzeczenia.

W uzasadnieniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że znacjonalizowane przedsiębiorstwo przeszło na własność państwa na podstawie art. 2 ustawy nacjonalizacyjnej oraz § 65 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.1.1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność państwa (Dz.U. Nr 16, poz. 62), bowiem przepisy te stanowiły, że przedsiębiorstwa nacjonalizowane przechodzą na rzecz państwa w całości wraz z nieruchomym i ruchomym majątkiem i wszelkimi prawami z dniem ogłoszenia orzeczenia i nie ma znaczenia, że stanowiły własność innych podmiotów. Istotne znaczenie miał fakt, że w większości grunty były zabudowane i zagospodarowane, przez co zostały włączone do przedsiębiorstwa jako jego integralne części składowe, a tym samym były ściśle powiązane z działalnością przedsiębiorstwa i podlegały przejęciu na własność państwa [...]

Aby przeczytać całą publikację - Kliknij tutaj.

© Copyright 2016 Kancelaria Radców Prawnych Filipowicz Buliński